به گزارش افرا ورزش، با وجود برگزاری لیگهای برتر، دسته اول و دوم فوتسال زنان، مشکل بازیکنسازی اکنون کاملا هویدا به نظر میرسد.
شهرزاد مظفر سرمربی جدید تیم ملی فوتسال زنان در نخستین اظهاراتش از این موضوع سخن گفت و ضعف در بازیکنسازی را چالشی مهم برای تیم ملی عنوان کرد.
موضوع درستی که مظفر به آن اشاره کرده این است که بازیکنسازی، فرآیندی بر دوش باشگاهها است و اگر مشکلی وجود دارد باید در بدنه باشگاهها جستجو کرد.
این موضوع که نسیمه غلامی و فرزانه توسلی در حوالی چهل سالگی هنوز هم بازیکنانی مهم در تیم ملی فوتسال زنان هستند، حاکی از عمق بحران بازیکنسازی دارد.
با نگاهی به ترکیب تیم ملی فوتسال زنان و مقایسه آن با تیم سال 2017 که قهرمان آسیا شد در مییابیم تنها مارال ترکمان به عنوان یک بازیکن جوان تاثیرگذار تحویل تیم ملی شده است.
نگاهی به تیمهای حاضر در لیگ برتر نیز نشانگر اتکای بیشتر تیمهای مدعی به بازیکنان پا به سن گذاشته است و جوانان، کمتر فرصت بازی به دست میآورند.
بازیکنان پا به سن گذاشته، هنوز هم گرانترین بازیکنان لیگ هستند و درخشش بازیکنان جوان – اگر هم اتفاق بیفتد – مقطعی است.
بحران اصلی بازیکنسازی: آموزش!
اگر یک لایه دیگر نیز پایینتر برویم به مبحث مهم آموزش در فوتسال زنان میرسیم. بازیکن جوان برجسته، به طور اتفاقی چهره نمیشود و قدم در مسیر ستارگی نمیگذارد.
برای پرورش بازیکن مستعد، نیازمند فراهم شدن بستر آموزش و رشد هستیم و اکنون این سوال مطرح است که سطح فنی مربیان و زیرساخت رشد، تا چه اندازه به استانداردها نزدیک است؟
واضح است که رفع مشکل بازیکنسازی در فوتسال زنان ایران، در کوتاهمدت و با ادامه روند فعلی امکانپذیر نیست و برای تغییر مسیر، باید به سراغ آموزش و زیرساختها رفت.
از 2030 به شرایط استاندارد بازمیگردیم؟
در همین حال، ایجاد ساختار لیگهای فوتسال پایه دختران کشور میتواند نقش بسیار شاخصی در به حرکت درآمدن چرخدندههای بازیکنسازی در فوتسال دختران ایفا کند.
در صورتی که برنامهای برای رفع این چالش وجود داشته باشد، میتوان امیدوار بود ایران بتواند از سال 2030 به بعد به تدریج حاصل سرمایهگذاری خود در فوتسال زنان را دریافت کند.
