افرا ورزش – حامد اسماعیلی: اکنون شانس تماشای یکی از پرامیدترین تیمهای بسکتبال زنان ایران را داریم. تیمی که محبوب، باانگیزه و کامل است.
مسابقات بسکتبال زنان آسیا در سطح B در چین در راه است. ایران یکی از هشت تیم حاضر در این سطح است و نیک میداند و میدانیم اینجا جای او نیست.
دو سال قبل، پس از اینکه ایران نتوانست با پیروزی در فینال برابر اندونزی راهی سطح اول آسیا شود اکنون همه نگاهها به دستهای دختران ایرانی است.
ایران همانند دوره گذشته النی کاپوجیانی را روی نیمکت خود می بیند؛ مربی یونانی موفقی که توانسته اراده را نزد ملی پوشان احیا کند.
با اتکا به تجربه سالهای گذشته، کاپوجیانی اکنون درک درستی از وضعیت بسکتبال ایران آسیا و رقبای ما در مسابقات پیش رو در چین دارد که نقطه قوتی برجسته است.
مربی یونانی و تیم، رابطهای مثبت با هم دارند و هر دو، خواهان همکاری برای رسیدن به هدف هستند. “من” بودن از تیم، دور انداخته شده.
در همین حال، اتفاق مثبت، حضور رکسانا برهمن ملی پوش مقیم ایالات متحده است که به تازگی پیراهن تیم ملی ایران راه بر تن کرده است.
این با تجربه که سابقه بازی در لیگهای معتبر در آمریکا، فرانسه و چین را در کارنامه دارد در مسابقات غرب آسیا که به صعود ایران انجامید نقش مهمی در دو بُرد ایران برابر سوریه و اردن ایفا کرد.
رکسانا “رکسی” برهمن یکی از مهرههای کلیدی تیم ملی در برنامههای “النی” در خاک چین خواهد بود اما این به معنای تکستاره بودن تیم ملی بسکتبال زنان ایران نیست.
اکنون نگین رسولی پور را در شرایطی در اختیار داریم که او تبدیل به بازیکنی باتجربهتر و پختهتر شده است. تکامل رسولی پور وزن فنی تیم ملی ایران را افزایش میدهد.
همین موضوع در مورد چندین و چند بازیکن دیگر ایران نیز صادق است.
گرچه کاپیتان دلارام وکیلی همواره یک بازیکن قابل اتکا بوده است اما قابل انکار نیست که تجربه بیشتر و همچنین تقویت ذهنیت موفقیت در وجود او، وکیلی را به یکی از بازیکنان مهم تیم ملی تبدیل میکند. مهمتر از همیشه!
در ترکیب ایران یک بازیکن جوان مورد توجه است: فرناز خدا مرادی که مسیر پیشرفت را به سرعت طی کرده اکنون در تیم ملی ماموریت جدیدی دارد.
گرچه از او به عنوان یک بازیکن مجرب یاد نمیکنیم اما این به معنای نادیدهگرفتن توانمندیهای فنی او نیست. در مورد خدامرادی، آمار عملکردش در لیگ 1403 با پیراهن نفت آبادان (و حتی پیشتر) سخن میگوید.
چه بسا این دختر 20 ساله که در 14 سالگی در لیگ برتر بازی کرد، کلید لحظات حساس و پنجره خروج از بحران در دقایق پیچیده مسابقه لقب گیرد.
حتی روزهای درخشانتری از راه خواهد رسید که کاشفان و میدان دهندگان به فرناز جوان در نوجوانی را بسیار بیشتر، ستایش کنیم.
این چهار نفر (رکسی، نگین، فرناز و کاپیتان دلارام)، همهی ظرفیت فنی تیم ملی نیستند.
چه کسی میتواند از نام فائزه شهریاری عبور کند یا دیده بر نمایش شگفتانگیز مهسا کرانی، این آندرریتد بسکتبال ایران، در یک سال اخیر را ببندد؟
دختران ایرانی در مرحله گروهی با تیم های جزایر کوک، تایلند و مغولستان رقابت خواهند کرد. آنها امیدوارند بسکتبال ایران را به نقطهای برسانند که ده ها سال پیش در آن قرار داشت: سطح اول آسیا!
